UTRECHTSE COURANT
13 oktober 1993
Door LOUIS DU MOULIN
TERENCE TRENT D'ARBY KEERT TERUG ALS LIEF SCHOOTHONDJE
Utrecht
Was het toeval dat Terence Trent d'Arby gisteravond in het Utrechtse Vredenburg
van het podium stapte met een kolossale witte teddy-beer die hem vanuit
het publiek was toegeworpen?
In elk geval strookte die fraaie surprise mooi met de (over)vriendelijkheid
van de Amerikaanse soul- en r&b zanger zelf gedurende zijn hele optreden.
Van 's mans beruchte kapsones en grilligheid was bij zijn langverwachte
rentree geen spoor meer te bekennen, nederigheid en dankbaarheid kenmerkten
deze start van TTD's Europese tournee in het kader van zijn jongste album
'Symphony Or Damn'.
Van een onberekenbare pitbull tot een aimable schoothondje. Die opmerkelijke
metamorfose kan natuurlijk niet los worden gezien van het hemelsbrede
verschil in ontvangst van Terence Trent d'Arby's beide vorige albums.
Zes jaar geleden plaatste hij zich met zijn prachtdebuut 'The Hardline
According To' in een klap naast (vooral) Prince en wilde hij dat laten
weten ook.
Twee jaar later hoonde iereen hem weg naar aanleiding van de zeer experimentele
opvolger 'Neither Fish Nor Flesh'. Het heeft even geduurd, maar uit die
gigantische miskleun heeft d'Arby, intussen 31, twee lessen geleerd: dat
hij muzikaal niet ver uit te buurt moet blijven van zijn voornaamste inspiratiebronnen
(James Brown, Marvin Gaye, Sam Cooke en zeker ook His Royal Badness) en
dat hij als publiek bezit heel voorzichtig moet zijn met het opscheppen
over zijn geweldige talent.
Vandaar dat 'Utrecht' (nagenoeg uitverkocht) een even toegankelijke als
lieve show kreeg voorgeschoteld. In feite een live-mix van zijn eerste
klassieker (afzet acht miljoen exemplaren) en zijn recente lofbundel op
de liefde, die in potentie ook een bestseller is. De echte aardigheidjes
bewaarde d'Arby - wegens ruimtegebrek (waarschijnlijk) minder springerig
dan in 1987 in het Haagsche Congresgebouw - voor de toegiften, toen hij
a la David Lee Roth als een spreekstalmeester was uitgedost. 'Sign Your
Name' pingelde hij heel ingetogen vanachter het toetsenbord weg en voor
de echte wegwezer zocht hij zijn toevlucht tot een alternatieve versie
van 'Jumping Jack Flash'.
 |
 |
|
