HAAGSCHE COURANT

Woensdag 21 juni 1995
Bijlage Parkpop

Podium 2 17.45-18.50

TERENCE TRENT D'ARBY IN DE BAN VAN DE VIBRATIES
door Louis du Moulin

Langzaam maar zeker zijn ook de laatste zwakke zonnestralen uit de sjieke hotelkamer verdwenen. De in een forse fauteuil hangende Terence Trent d'Arby is daardoor zo goed als onzichtbaar geworden, maar nog altijd niet minder spraakzaam. Logisch eigenlijk, gehoord de aard van het merendeel van zijn traag opgelepelde ontboezemingen: filosofische bespiegelingen met een hoog orakelgehalte.

Gelukkig is er volop tijd om hem aan te tand te voelen, zodat af en toe het meer '(be)grijpbare' toch aan de orde komt, zij het zelden 'sec'. Want de exentrieke Amerikaanse soulzanger wil nu eenmaal graag kwijt dat hij meer in huis heeft dan een begenadigde stem plus het vermogen om pakkende liefdesliedjes te schrijven en op te nemen. "Filosofie betekent letterlijk zoeken naar wijsheid en daar ben ik in feite voortdurend mee bezig. Zoals alle belangrijke muzikale talenten, denk ik. Daarom is Dylan voor mij als denker net zo belangrijk als Kant, Hegel of noem maar een algemeen erkende traditionele filosoof", verduidelijkt hij zijn eigen positie bij zijn rentree met het album 'Vibrator'.

Alweer een opmerkelijke titel dus van de ex-boxer en voormalige beroepsmilitair die in 1987 wereldwijd doorbrak met 'The Hardline According To Terence Trent d'Arby'. Eentje zelfs die - in combinatie met z'n reputatie als supermacho - sommige vrouwelijke journalisten al bij voorbaat blijkt af te schrikken. En daar kijkt TTD (33) best van op, want provoceren is dit keer niet echt zijn bedoeling geweest. ,,'Vibrator' is gewoon zo'n prachtwoord. Het kwam zomaar in me op, zoals de meeste ideeën voor liedjes.

Waarschijnlijk omdat het enerzijds iets tastbaars is, zijnde natuurlijk het bekende hulpstuk voor in de slaapkamer, maar anderzijds evenzeer staat voor iets spiritueels en dan doel ik op de vibraties die van alles en nog wat uitgaan". GOLFLENGTE Wat je ook noemt, het vibreert volgens een eigen frequentie, weet Terence Trent d'Arby. Waar het nu om gaat is om ervoor te zorgen dat je zoveel mogelijk wordt omgeven door mensen, dieren, voorwerpen, etcetera die op jouw golflengte zitten. "Blijf daar naar zoeken en laat alles waarvan je het gevoel hebt dat het niet bij je past met rust. Zou iedereen zo bezig zijn, dan zou de wereld er veel beter aan toe zijn. Maar helaas, de meeste mensen zijn daar niet toe in staat en blijven toch overal hun golflengte opdringen. Het enige dat ik daar aan kan doen is ze daarop wijzen, in de hoop dat er alsnog een lampje gaat branden", vat TTD zijn actuele privé-filosofie in een notedop samen.

Waarom hij dat doet als zingende glamourboy? "Omdat muziek van alle kunstvormen het meest direct heel diep kan raken. Film is de meest complete kunstvorm, omdat er zoveel andere in kunnen worden opgenomen. Daar voel ik me ook zeer toe aangetrokken, maar met muziek heb je zoveel meer vrijheid. Vooral als je een gevestigde naam bent zoals ik", meent D'Arby, wiens geblondeerde poedelkapsel de hele avond verborgen zal blijven inder een grote grijze pet. "Met het klimmen der jaren word je uitdrukkingskracht bovendien nog eens vergroot door het feit dat je alles beter kunt benoemen. Wat ik nu produceer is veel meer to the point, veel gestroomlijnder dan wat ik een paar jaar geleden mocht afscheiden. Vraag me dus maar niet meer naar mijn oudere repertoire", zegt hij lachend.

In zijn geval speelt volgens hem ook nog mee dat muziek hem met de paplepel is ingegoten. "Mijn oudste herinnerig dateert van 31 jaar terug. Ik was twee jaar toen ik thuis in New Jersey The Beatles op de radio hoorde. 'She Loves You' en 'I Wanna Hold Your Hand', waarbij mijn moeder door de kamer huppelend meezong. Als zoiets je zo lang bij blijft, dan moet het wel heel hard zijn aangekomen. Hoe hard merkte ik onlangs toen ik Paul McCartney ontmoette en hij me vertelde dat hij een fan van me is. Ik stond, voor één keer, perplex. Want die woorden kwamen wel uit de mond van de man die mede-verantwoordelijk is geweest voor mijn eerste bewuste herinnering!"

PRINCE
Nadien heeft hij zich met alle mogelijke sauzen laten overgieten. om ten slotte op de proppen te komen met een eigen recept, waarin het gedachtengoed van soulvedetten als Sam Cooke, Otis Redding en James Brown veel nadrukkelijker aanwezig is dan de (pop)rock uit de jaren zestig en later. Datzelfde persoonlijke geluid vertoont tegelijkertijd soms nogal wat verwantschap met dat van (The Artist Formely Known As) Prince, een van de weinige collega's bij wie d'Arby's 'vibratie-theorie' ook in de praktijk opgaat. "We kunnen het, als we samen zijn, goed met elkaar vinden. Het komt er alleen niet zoveel van. Ik zou Prince ook geen vriend durven noemen. Welgeteld ken ik niemand uit het vak met een vergelijkbare bekendheid die voor die benaming in aanmerking zou kunnen komen".

Die soms betreurde eenzaamheid valt niet los te zien van zijn consequente opstelling als pure ladiesman, geeft TTD desgevraagd toe. "De mannelijke kant van mijn persoonlijkheid is bij mij inderdaad altijd zwak ontwikkeld geweest. Ik heb me onder jongens altijd minder op m'n gemak gevoeld dan in het gezelschap van meiden. Met het uiwisselen van intieme ervaringen wist ik bij de jongens uit mijn omgeving absoluut geen raad. Ik weet nog dat ik mijn eerste sexuele ervaring achter de rug had. Zij hadden het maar over een drie uur durende sensatie gehad, terwijl ik hooguit een kwartiertje was beziggeweest. Pas veel later leerde ik dat maar weinig vissers uitkomen voor de ware lengte van de vis die ze vangen", aldus d'Arby.

"Inmiddels zit ik wel op een punt dat ik bewust meer moeite wil doen voor meer mannelijke kameraadschap in mijn leven. Samen lekker naar een voetbalwedstrijd kijken, wat drinken, een voor vrouwen niet te pruimen dolletje maken, dat zijn toch dingen waar ik ook volop van geniet. Maar schrik niet, negen van de tien keer dat ik mag kiezen zal ik nog steeds liever met een vrouw gaan stappen dan met een man".